Waarom kunstenaars moeten communiceren

"Communiceren, is dat niet voor de organisator van die tentoonstelling?"
"Ik maak liever nieuw werk dan te stoefen met iets wat voorbij is"
"Heb ik daar geen boekingskantoor voor, die mijn voorstellingen promoot?"
Communiceren als kunstenaar is een moeilijke opgave. Het gaat over schrijven wat je doet, over uitzoomen en uitleggen, over trots maar geen stoef. Communiceren is ook cruciaal, om vat te hebben (en houden) op wat je uitdraagt. En het beste van al: als je communicatie op punt staat, zal ze jou op haar beurt helpen.

The holy grail precies, Marie, die communicatie?

Jup. Het begin van alles.
Ze kan je kraken of maken. 
Wel, klein houden of helpen groeien.
Ik licht het even toe.
Of je het nu wil of niet: je communicatie rust op een onzichtbaar framework. Misschien is het een roestig klimrekje uit de jaren '90, dat je vooral tegenhoudt:
"Mijn website is aan een update toe maar ...
"Ik wil meer posten over wat ik doe maar ...
"Ik heb projecten op stapel staan maar ik rem ze onbewust af want ... 
De reden? Je framework is niet up-to-date om alles te omvatten: je werk, je plannen en je dromen. Want als het dat wel is, dan vormt het de basis voor alles wat je deelt. Zal het je stimuleren in plaats van tegenhouden om te communiceren. Zal het je zelfs inspireren voor nieuw werk.

Een nieuwe beeldspraak, Marie!

Ok dan, omdat je aandringt. Beeld je ergens halverwege een rivier een prachtige poel in. Onder het wateroppervlak zit jouw structuur, met de cruciale componenten van je werk. Ze wordt weerspiegeld in je website.
Als de poel voldoende gevuld is met structuur, trots, zelfzekerheid en goesting om de wereld te laten meegenieten, stroomt ze over en vormt zich een waterval. Wat naar beneden stroomt, bepaal jij. Eerst zijn er blogposts, persberichten en nieuwsbrieven, die zich versplinteren tot posts, tweets en stories. Beneden aan je waterval staat je publiek, dat alles ziet gebeuren. Ze zijn gefascineerd, en begrijpen wat ze zien. 
Er komen bezoekers langs: een vis of kikker, een galerijhouder, de organisator van een tentoonstelling, een journalist, een opdrachtgever of klant. Je hebt geen vat op wanneer (en of) ze komen, op wat ze gaan vragen en wat ze in ruil bieden. Daarom zijn zij de bezoekers in jouw sterke basis, waarin jij the beat of your own drum bepaalt.

Zonder framework geen waterval

Als de poel daarboven geen structuur heeft, dan gebeurt er helemaal niks. Dan durf je geen knopen doorhakken en stappen nemen. Dan staat je trouwe publiek beneden te wachten, en zien ze hooguit af en toe een geut water passeren. Niemand ligt wakker van wat je doet, omdat ze 't niet te zien krijgen.
Als je poel daarentegen een sterk framework heeft, is er overvloed. Dan stroomt je boodschap helder en doelgericht naar beneden, zonder drempel en met resultaat. Je bouwt aan je eigen publiek. Stuurt zelf nieuwsbrieven. Organiseert je eigen verkoop. Voedt consistent je eigen communicatie. Je experimenteert. Je publiek weet waar je voor staat, en jij stuurt hen in de richting die jij wil uitgaan. 

Is het bijna tijd voor de pitch?

Ik wens het je toe: een structuur die je stimuleert in plaats van je tegen te houden. Want niet alle ondernemers zijn kunstenaars (gelukkig), maar als kunstenaar ben je wel ondernemer. Je hebt een boodschap voor de wereld, en wil dat de mensen luisteren (en kijken). Die opdracht is bloedserieus, want je werk is het waard.
Als je hulp wil om zo'n framework te bouwen, en je communicatie op de rails te krijgen (hupla, na het klimrek en de waterval nog een trein erbij) dan raad ik je mijn Meedoener Traject aan. Geef je mailadres in ruil voor alle info (en de mogelijkheid voor een gratis kennismakingsgesprek).
En nu heb ik zin om te gaan zwemmen.